Ynske schrijft

Ynske Boersma +31645192530

blancodesign

De tijd van de Aussies is voorbij

“Gabber ben je voor het leven, niet voor even,” zegt Anton (42). Zijn wangen zijn ingevallen, op zijn kale hoofd prijkt een petje met de tekst ‘hardcore.’  Zijn vriendin Bianca (49) heeft een soortgelijke boodschap. Ze draait zich om en trekt haar top omhoog. Slave to the rave staat daar afgebeeld, even boven haar stuitbeen. 

De twee (‘we zijn als broer en zus’) gaan sinds een jaar of acht samen alle hardcorefeestjes af. Vanavond zijn ze op het uitverkochte Thunderdome in de RAI. De allerlaatste, want organisator ID&T stopt na twintig jaar met het legendarische dance-evenement. “We willen met een grote klap op het hoogtepunt stoppen,” zei organisator Gerard Zwijnenburg voorafgaand aan het feest. ID&T zal zich nu meer toeleggen op concepten als Sensation en Mysteryland, waar nog wel groei inzit. 

Jammer, maar het was toch al niet meer zoals vroeger, aldus Anton. “De feesten waren kleiner, anders. Er was nog saamhorigheid, nu staat iedereen in groepjes. Ik denk niet dat dit de beste editie ooit wordt.” Niet dat ze dat weerhoudt om er een memorabel afscheid van te maken. “We gaan helemaal los,” zegt Anton. Bianca valt haar gabber bij. “Dat is al veel te lang geleden, hè Anton!” en klapt in haar handen. “Bring it on!” 

Maar van vergane glorie is niets te merken bij deze Thunderdome-finale. Velen van de veertigduizend  bezoekers gaan al ‘hakkend’ de RAI binnen, als koeien die na een winter op stal weer de wei in mogen. Al beheerst niet iedereen het enigszins spastisch aandoende danspasje. Het is elf uur, de meeste feestvierders zijn er vroeg bij.  Al snel staan de enorme hallen van de RAI vol met dansende, springende en trippende hardcoreliefhebbers. 

De feestgangers zien eruit als, nou ja, gabbers dus . Alsof ze zo uit een clip van Technohead zijn weggelopen, de happy hardcore hit uit de jaren negentig. Op de kale koppen een petje of een gekleurd John Lennonbrilletje, al dan niet losjes in de nek gedragen. De onvermijdelijke trainingsjasjes worden direct uitgetrokken en om de heupen geknoopt. Wat rest is een ontbloot torso, hooguit versierd met een schakelketting of dogtag en bij de echte fanatiekelingen een tatoeage van het Thunderdome-logo: The Wizard. 

De vrouwen, die hier in de minderheid zijn, houden het bij dezelfde Aussie en een sportbeha, met hun haren in een strakke staart, eventueel verdeeld in gepommadeerde vlechtjes. Een enkeling heeft de helft weggeschoren. 

Opvallend veel bezoekers komen uit het buitenland, waar de Thunderdomefeesten ook al jaren een fenomeen zijn. Zoals de Deense hardcoreproducer Daniël (27). Hij vindt het Nederlandse dancefeest gemoedelijk. “Iedereen is hier vrienden met iedereen.” Dat het de laatste keer is, dat wil er bij hem niet in. “Ik denk dat ze het concept verkopen aan een andere organisatie. Hardcore will never die.” 

Thunderdome-veteranen Derk (38) en ‘zeg maar Johan’ (45) uit Almelo raven al sinds hun jonge jaren. “Wij hebben alle feesten wel gezien,” zegt Derk, die in het dagelijks leven tatoeëerder is. “In 1994 kreeg je nog een ontbijtje aan het einde van het feest.” Mooie tijden. Nostalgie? “Ach, voor hetzelfde geld ga ik straks naar buiten en denk ik, wat een teringherrie. Dus dat is achteraf gelul.”

Aan ‘hakken’ doen de twee niet. “Ik heb mijn eigen pasje,” zegt Johan. Ook de Aussies zijn in de kast blijven liggen, die tijden zijn voorbij.  Maar ook  Johan weigert te geloven dat dit de laatste keer zal zijn. “Er komt vast een riejoenjon.” 

 

Foto Eddy Bosland

 
17-12-2012, Het Parool